‘Bah, ik voel’ of de zin van het voelen

Hoewel het erg in de mode is om het over gevoelens te hebben, kijken mensen mij vaak heel nadenkend aan als ik vraag wat ze voelen. Ook al lijkt het hip en wordt het in alle glossy’s openlijk besproken, niet iedereen wil er ook aan, zullen we maar zeggen.

Vaak krijg ik als antwoord: “Ik voel pijn in mijn rug” of “Ik ben moe”. Het lijkt of een voelbaar defect in ons lijf makkelijker onder woorden is te brengen dan een emotie of een sensatie. Op een verjaardag delen we deze ‘medische’ gevoelens dan ook met minder terughoudendheid dan een emotie als boosheid of verdriet. Angst, schuld en schaamte staan al helemaal onder aan de lijst van bespreekbare onderwerpen. We moeten ons eerst veilig voelen.

Emoties laten zich van binnen vaak wel luidruchtig horen. Je wordt boos, omdat iemand je de pas afsnijdt met de auto of je hebt een dierbare verloren en de tranen stromen over je wangen. Maar dan nog is het niet altijd makkelijk om ze hardop te benoemen en te bespreken met anderen.

Gevoelens die wat minder duidelijk zijn, herkennen en érkennen we niet altijd. Als je je bijvoorbeeld klein en smal voelt, of je hebt een beklemd gevoel in je keel, vlinders in je buik, wiebelbenen of een stijve nek. Kun jij deze sensaties altijd voelen, aan jezelf uitleggen en begrijpen wat ze je zeggen? Hebben we het eigenlijk wel geleerd om te praten over wat we voelen? Onze cultuur is meer gericht op denken en praten. Praten en voelen tegelijk is gewoon moeilijk. Alleen door even stil te zijn, kun je gaan waarnemen wat zich afspeelt in je lijf en ernaar luisteren. Pas dan kun je erover vertellen.

Ik vind het zelf ook niet altijd eenvoudig om kraakheldere uitspraken over mijn gevoelens te doen. Naar de taal van je lijf luisteren kost tijd. Zal die ander wel de tijd nemen om mij te begrijpen? Hoe vaker ik mijzelf de kans geef om uit te leggen hoe ík het van binnen ervaar, hoe beter de ander mij begrijpt, merk ik. Steeds makkelijker vind ik woorden. Anderen kunnen me daardoor helpen, respecteren of voelen zich uitgenodigd om eerlijk te zeggen wat zíj voelen. Spreek je je niet uit, dan laat je iemand raden. Daardoor gaat er veel mis in de communicatie.

Moet je dan maar gevoels-incontinent door het leven gaan? Nee, we hebben een balans tussen ons voelen en ons denken hard nodig. Ons brein vertelt onder andere wanneer het gepast is om een gevoel te benoemen in het contact en helpt ons de woorden te vinden. Het is een investering in jezelf waard om te leren luisteren naar de taal van je lichaam. Wij bij Het LijfLab doen dat onder andere met de Time-In. Voel je vrij om eens bij ons te komen experimenteren. Bijvoorbeeld op de ervaringsmiddag van zaterdag 18 november 2017 !

Marianne Landman

Het LijfLab